Balans

Mede-oprichter EnergyPlatform krijgt burn-out

Tja januari 2018 begon voor mij iets minder leuk dan gedacht. En 2018 zou zo mooi worden: trouwen, marathon van Tokyo lopen, genieten van ons nieuwe huis en de opening van ons Employee Experience Center. Wat wil een man van begin 30 nou nog meer?

Burn-out

Mijn naam is Frans van Leeuwen, 32 jaar, verloofd en ben samen met Tijs Koedam medeoprichter van het prachtige bedrijf EnergyPlatform. Inmiddels ben ik ongeveer 5 jaar bezig met aandacht geven aan de vitaliteit in bedrijven. Voor deze baan heb ik als consultant gewerkt en misschien nog belangrijk om te vermelden: ik heb me van speciaal onderwijs tot de universiteit opgewerkt. Ik ben een groot sportfanaat en zit vol energie. Burn-out had ik wel eens over gehoord, maar ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik er geen idee bij had. Inmiddels kan ik zeggen dat het ook beter is dat je er geen idee bij hebt, want je gunt dit je ergste vijand niet.

Ik weet immer alles van vitaliteit? Hoe kan mij dit overkomen?

Als vitaliteitexpert dacht ik alles wel te weten, alleen bleek deze kennis toepassen op mezelf een stukje lastiger dan bij anderen. In mijn optiek zou je vooral veel leuke dingen moeten doen en het maximale uit het leven moeten halen. Die visie is niet helemaal veranderd, behalve dat ik me ben gaan realiseren dat ook leuke dingen energie kunnen kosten. Ik dacht dat ik aardig in balans was, maar het tegendeel bleek helaas waar.

Kortetermijnoplossingen

Ik had de laatste maanden in toenemende mate last van hoofdpijn en een gespannen gevoel. Aan het begin was dit vooral tijdens werk gerelateerde zaken, dus bijvoorbeeld tijdens presentaties of afspraken. Ik negeerde deze signalen eigenlijk compleet en ging ervanuit dat dit erbij moest horen. Ik ben immers ondernemer en daar hoort een bepaalde druk en spanning bij. Na een tijdje kwamen de klachten ook in andere situaties voor. Bijvoorbeeld wanneer ik thuis op de bank zat of op een verjaardag was. En gek genoeg vond ik wel weer mijn maniertjes om de spanning en stress weg te nemen of te verbloemen. Ik ging eigenlijk meer van hetzelfde doen, dus meer sporten, meer leuke dingen doen en vaker een biertje of een wijntje om de spanning te compenseren. Ondertussen was ik mezelf nog meer aan het uitputten, omdat ik meer van hetzelfde aan het doen was. Ik was alleen maar met kortetermijnoplossingen bezig, waardoor mijn klachten alleen maar verder toenamen.

Mijn vitaliteitsniveau zakte verder

Totdat er een punt kwam, dat ik eigenlijk steeds verder afgleed. En ik had het totaal niet in de gaten. Ergens registreerde ik wel dat dit niet goed was, maar uit angst om te falen bleef ik gewoon stug doorgaan. Zo rond het einde van 2017 ging ik me meer en meer terugtrekken. Ik zag steeds meer op tegen presentaties, verjaardagen, etentjes en ga zo maar door. De spanning kwam eigenlijk overal terug. Van nature ben ik energiek, licht opvliegerig en extravert. Dat verdween langzaam steeds meer naar de achtergrond. Ik werd eigenlijk een bang vogeltje. Ik trok me steeds verder terug en liet alles aan me voorbijgaan. Ik wist niet meer wat ik voelde of dacht. Ik begon overal ja op te zeggen, om er maar van af te zijn. Ik wist letterlijk niet meer wie ik was. Toch ging ik mezelf maar voorhouden dat ik een stuk rustiger en volwassener was geworden en dat dit bange vogeltje daar blijkbaar bij zou horen. Ik probeerde iedereen te vriend te houden en bleef eigenlijk op volle kracht doorgaan. Ik zette zelfs een stapje extra, zodat ik mezelf kon bewijzen dat ik me eigenlijk best goed voelde.

Ondertussen was ik met de voorbereiding en lancering van een grote klant bezig, kantoor aan het verbouwen, huis aan het verkopen, en bijna vergeten: aan het trainen voor mijn derde marathon. En last but not least, voor die marathon moest ook nog even € 20.000 worden verzameld voor Kika. Maar zo sterk en zo groot als ik ben, dacht ik dit natuurlijk wel even te fixen. Ik heb me immers ook opgewerkt van speciaal onderwijs tot behalen van een master degree, dus dan zijn deze uitdagingen peanuts. Frans zou in korte tijd de wereld even gaan redden. Ik snap nog steeds niet hoe ik dat heb kunnen denken?

Trainen voor de marathon

Naast mijn trainingen en vrijwilligerswerkzaamheden had ik natuurlijk richting het einde van het jaar ook nog andere sociale activiteiten gepland staan. In de kerstvakantie werd ik al vrij snel grieperig, ik had koorts en flinke hoofdpijn. Ook dit was één van de signalen die ik compleet negeerde. Er stond namelijk ook nog een wintersportvakantie naar Oostenrijk gepland, dus wilde ik snel weer fit zijn. Net voordat we vertrokken voelde ik me iets beter en besloot zoals gewoonlijk in de nacht te vertrekken naar Oostenrijk. Zo mannelijk als ik ben, reed ik natuurlijk vrijwel het hele stuk naar Oostenrijk en kwamen daar in de vroege ochtend aan. En zoals ik inmiddels gewend was, kwamen de spanningsklachten in de auto ook weer terug en ook die werden zoals gewoonlijk natuurlijk weer genegeerd. Eenmaal aangekomen meteen de skies aan en de piste op. Na een lange dag skiën gingen we pizza halen. Ik kan me nog herinneren dat ik zo moe was dat ik in het restaurant niet ben gaan zitten, omdat ik bang was om, om te vallen van vermoeidheid. Ik ging daarom buiten staan in de kou en wachtte daar op het bereiden van de pizza, zodat ik wakker zou blijven. En er was wederom een makkelijke verklaring voor mijn vermoeidheid, omdat ik natuurlijk een hele nacht had gereden en ziek was geweest. Tijdens de wintersport bleven de klachten aanhouden, maar ik negeerde ze wederom compleet.

Een nieuw jaar, nieuwe klachten

Na een leuke wintersport begon ik weer vol goede moed aan mijn werk. Na enkele dagen werken kwamen ook daar de spanningsklachten weer volledig terug. En je raadt het al, ook deze negeerde ik. Ondertussen was ik ook druk bezig met mijn voorbereidingen voor de marathon van Tokyo. Dit bestond uit geld inzamelen voor het goede doel en de nodige training. Eind januari gebeurde het. Ik had op een zaterdagochtend een lange duurloop op het programma staan. Ik zou die dag 28 km gaan hardlopen. Er zijn mensen die dit met de auto al ver vinden. Maar goed, ik was de lange afstanden inmiddels wel gewend, dus dit zou ik ook even doen in een ochtendje. Alleen was ik even vergeten dat ik me totaal niet goed voelde. Ik begon mijn loop rondom Utrecht eigenlijk vrij goed. Het leek wel of alles vanzelf ging. Ik liep mooi op schema en rond de 15 km voelde ik me eigenlijk topfit. Tot dat ik ergens in een doodstil gebied liep. Ik was ergens rond de 20 km en wilde een bocht omlopen en mijn hart sloeg ineens op hol. Ik voelde me duizelig worden en zakte half in elkaar. Ik weet nog dat ik op mijn sporthorloge keek en zag dat mijn hartslag van gemiddeld 155 naar 195 schoot. Ik raakte in lichte paniek, maar besloot na een stukje wandelen de draad toch weer op te pakken. Ik zou toch nog 8 km naar huis moeten, want ik had ook geen telefoon bij me. Onderweg naar huis gebeurde het denk ik nog wel drie keer, waardoor de paniek steeds groter werd. Toen ik eenmaal thuis was, vertelde ik aan mijn vriendin dat het niet goed ging. Ik vertelde over mijn hartkloppingen en de gevoelens van angst en spanning. Ik was ook onderkoeld en ben vervolgens in bad gaan zitten.

6 weken wachten op een doorverwijzing…

Die maandag ben ik naar de huisarts gegaan en heb ik een traject opgestart met een psycholoog. Een kritische nood hierbij is dat een doorverwijzing via een huisarts doorgaans 6 weken kan duren. Als je dit hoort als je in de put zit, kan ik je vertellen dat je nog verder in de put raakt. Daarom kon ik gelukkig via mijn eigen netwerk direct bij een psycholoog terecht. Ik heb vervolgens al mijn activiteiten moeten staken: werk, voorbereidingen bruiloft, marathon van Tokyo, Roparun en ga zo maar door. Ik was voor mijn gevoel niemand meer, ik bestond even niet meer. Wie was ik zonder: werk, sport, feestjes? Ik had geen enkele andere keuze, want ik moest voor mezelf kiezen.

Blij dat het is gebeurd…

Nu ruim een half jaar verder kan ik zeggen dat ik er beter uitgekomen ben. Het klinkt gek, maar ik ben blij dat het is gebeurd. Ik ben meer mezelf, stel grenzen, zeg vaker nee, kan tevreden zijn met niks doen en ervaar meer innerlijke rust. Ik drink nauwelijks alcohol meer, ik ga op tijd naar bed en sporten doe ik met mate. En natuurlijk zoek ik af en toe echt nog wel mijn grenzen op, maar daar staat een gezonde dosis rust tegenover. Helaas ben ik er nog niet helemaal van af. Het blijft opletten en de angst om terug te vallen, die blijft wel aanwezig. Ergens is dat ook goed, want hierdoor weet ik dat dit een ongoing proces is.

Het heeft me mijn werk ook meer gebracht dan ik had kunnen denken. Ik ben nu ervaringsdeskundige en dat helpt me wanneer ik met klanten spreek over het thema burn-out. Er is nog steeds veel onbegrip en onduidelijkheid over wat de klachten nou echt inhouden. Tegelijkertijd heeft vrijwel iedere organisatie te maken met mensen die uitvallen vanwege psychische klachten. Het is bovendien lastig om met elkaar te bepalen wat een medewerker wel of niet kan. Je stemming en belastbaarheid schommelen namelijk enorm, waardoor het moeilijk is om een planning te maken en je aan afspraken te houden. Bij mij ging het echt snel beter, toen ik alles los kon laten. Ik werd tevreden met wie ik was, zonder mijn werk, sport of enige vorm van status. Ik was tevreden als ik de tuin stond aan te harken, dat was voor mij het moment dat ik me beter begon te voelen!

Daarmee is mijn invulling van het begrip vitaliteit ook veranderd. Het woord rust kwam in mijn definitie van vitaliteit niet voor. Theoretisch snapte ik wel dat balans tussen inspanning en ontspanning in vrijwel iedere definitie voorkomt, maar praktisch kon ik daar geen invulling aan geven omdat stilstaan voor mij geen optie meer was. Ik probeerde het wel, maar mijn lijf wilde rennen, dat was ik immers altijd gewend.

Ik kijk ernaar uit om onze klanten en toekomstige klanten van ervaringskennis te voorzien. Want je kunt nog zoveel boeken lezen over burn-out, maar het zelf ervaren is de beste manier om erover te leren! Nogmaals ik gun het niemand, maar ik ben blij dat het mij is overkomen!

Wil je naar aanleiding van deze blog contact met me opnemen? Dat kan via frans@energyplatform.nl

Als mede oprichter en EnergyConsultant help ik je graag om vitaliteit een duurzaam karakter te geven binnen jouw organisatie.
Frans van Leeuwen MSc